Mislim da može biti od koristi članovima naše grupe koji se bave pitanjima
književnosti i politike.

U uvodnom delu bavi analizom pojma “humanističkog diskursa” odnosno “diskursa humanistike”, smatram da taj deo može biti od koristi čitavoj grupi iako on rad kasnije razvija u pravcu “anti-humanističkih” pozicija post-strukturalista. Naročito je zanimljivo što Miller povezuje (akademskom tradicijom pretpostavljeni) “”humanizam” “humanističkog diskursa” i njegovu manifestaciju u humanističkim naukama.

Njegov rad se sastoji iz tri dela. U prvom, on analizira pojam “humanističkog” “diskursa”. U drugom delu problematizuje pojam Drugog koji je isključen iz pretpostavljene homogenosti pojma “humanistički”. On postavlja dva modaliteta Drugog:

Prvi modalitet je onaj koji proizilazi iz posmatranja kulturnog, rasnog i seksualnog Drugog uvek kao dela “univerzalne” ljudske kulture (sublation) te se sa njim može stupiti u dijalog i ostvariti koncenzus.

Drugi modalitet Drugog podrazumema “potpuno Drugog” (wholly other) sa kojim nema pregovaranja, koji antropologija i kulturne studije ne mogu proučavati jer ne spada u domen “univerzalne” ljudske kulture, već naprotiv, postojanje iste dovodi u pitanje. Pojam, koji Miler primenjuje na “potpuno Drugog”,
“non-concept” podrazumeva nemogućnost uvođenja tog potpuno heterogenog Drugog u dijalektiku i logiku. Ona na ovaj način ne opravdava zločine i opresiju protiv Drugog već iskazuje svoja viđenja mogućnosti mišljnja o Drugom.

Na posletku on primenjuje ovu problematiku Drugog na okoštalost akademije i njenih primena humanističkih nauka na primeru kurikuluma engleskog jezika i književnosti na američkim univerzitetima.

Ukoliko bismo se zadržali prvom delu teksta, bez daljeg zalaženja u njegovu analizu “Drugog” u delima teoretičara i filozofa koje navodi, mogli bismo razmišljati o repolitizaciji pojma “diskursa humanistike”.

Dakle, mogli bismo se otisnuti istim putem sa kojeg kreće Miller posmatrajući reči “humanistički” (određeni domen humanističih nauka i implicirajuća ideološka i filozofska istorija i nasleđe te reči) i reči “diskurs” (naročito Miller-ova zamerka da se reč “diskurs” pretežno odnosi na pisanu reč i na kulture koje potpuno određuje pisana reč što za većinu današnjih društava skoro uopšte nije slučaj)

Politizovati taj pojam moglo bi da znači problematizovati savremene političke prakse i njihov odnos prema razvoju humanističkih nauka (npr. kako se politika koristila hum.naukama?, kako se kroz 19.vek i razvitak buržoaskog kapitalističkog društva menjao odnost politike u hum.nakuka i sl.) Upitati se, gde je njihovo mesto u današnjem društvu i sagledati kako je došlo do današnjeg stanja stvari.